Diety Burry spiritueel therapeut

Als jong kind

Als jong kind was ik me al heel bewust van emoties en gevoelens van andere mensen. Ik had een talent om gelijk in te voelen op iemands energieveld en had oprechte belangstelling voor mijn medemens.
Ik luisterde aandachtig en kon vaak de vinger op de zere plek leggen. Ik hoorde, zag en voelde ook energieën die niet waarneembaar waren met onze 5 zintuigen. Mijn intuïtie was sterk aanwezig en ik was volledig verbonden met mijn hart. Ik had een grote interesse voor het spirituele en ik stelde vaak vragen aan mijn ouders die te maken hadden met waar we vandaan komen.

In de tijd waarin ik geboren ben was het niet zo normaal om zo open en spontaan te praten over spirituele zaken. Zowel binnen als buiten het gezin stuitte ik vaak op onbegrip en voelde me vaak eenzaam. Ik had ook een enorme heimwee. Een verlangen naar meer vrede, liefde en vrijheid. Mede door het schoolsysteem waarin er weinig ruimte was voor ervarend leren kwam ik behoorlijk klem te zitten. Regelmatig moest ik thuis blijven. Ik was dan heel veel aan het huilen en ik was ook totaal uitgeput. Op school werd ik veel gepest omdat ik totaal anders leerde en ook omdat ik anders in het leven stond. Ik was heel intuïtief en had mezelf leren lezen. Gelukkig maar. Het kunnen lezen was mijn redding. Ik verslond boeken en was naarmate ik ouder werd heel vaak te vinden in de bibliotheek. Het was mijn 2de thuis.

Toen ik ongeveer 11 jaar was heb ik besloten me meer aan te passen. Ik ging steeds meer leven vanuit mijn hoofd. Ik raakte de mijn intuïtie niet totaal kwijt maar ervoer minder de verbinding er mee. Mijn ervaring was namelijk dat als ik vanuit mijn gevoel reageerde op mijn medemens ik vaak werd uitgelachen. Om dit te voorkomen ging ik me heel erg aanpassen. Ik werd een jonge dame die altijd voor iedereen klaar stond en vooral werd ik goed in het een ander naar de zin maken. Mijn eigen innerlijke wereld kon ik echter niet verwaarlozen. Op mijn 28ste kreeg ik een burn-out die heel lang heeft geduurd. Ik sliep niet meer Gelukkig kwam ik in aanraking met lichaamswerk. Het contact met mezelf herstelde zich een beetje en ik sliep weer als een roos.

Ik kreeg een gezin waar ik nog steeds heel erg dankbaar voor ben. Door het krijgen van kinderen begon ook de reis naar mijn hart. Het bracht me ook in contact met mijn diepste pijnen. Ik werd me bewust van de kracht van de gedachten.
Ik bemerkte dat ik vaak oordeelde over mezelf. Mijn innerlijke criticus gaf voordurend commentaar. Veel had ik niet goed gedaan of moest ik nog beter kunnen. Alles moest ik perfect doen. Ik was al jaren chronisch moe en ook dat moest ik natuurlijk allemaal zelf oplossen, want ik had het ook zelf veroorzaakt. Ik was heel streng en kreeg te maken met angsten, huilbuien waarin ik me enorm eenzaam voelde. Ik had zo’n heimwee. Voor het eerst voelde ik ook waar ik naar verlangde. Ik verlangde naar zelfacceptatie.
Geen faalangsten meer. Ik wist niet eens dat ik faalangst had omdat ik altijd zo moedig mijn stappen had gezet naar een leven als een vrouw die zelf wilde bepalen of ze wilde trouwen, of een opleiding wilde doen. Alle tegenwerkingen op dat gebied was ik aangegaan en daar zat ik me dan heel onzeker te voelen.

Ik besloot in alle opzichten dat ik het waard was om te mogen leven zoals ik dat wilde. Ik voelde dat ik zelf de sleutel van de genezing in handen had. De hobbels die ik tegenkwam waren vaak pijnlijk, maar ook een uitdaging om echt mijn plek te gaan innemen. Ik ging een enorme liefde voor mezelf voelen en kon ook steeds meer de kracht ervaren van te leven vanuit onvoorwaardelijk liefde.

In het jaar 2016 was mijn innerlijke criticus op de achtergrond nog wat aan het sputteren en ging ik ervaren dat ik nu aan de beurt was om volledig mijn eigen leven opnieuw te gaan invullen. Het was een innerlijke roep naar nog meer zelfstandigheid. Ik vraag me nu bij alles wat ik doe of ervaar af of ik me er mee wil verbinden. Ik leef mijn eigen waarheid en trek me weinig aan van wat een ander daar van vindt. Dat is een hele grote sprong voorwaarts omdat ik altijd aan het pleasen ben geweest. Zo gauw als ik echter voel dat er geen verbinding is kan ik daar steeds vaker vrede mee hebben. Ik doe ook geen moeite om in verbinding te komen als het niet lukt. Dat is een enorme bevrijding en zo kan ik me richten op datgene wat ik nog wil doen in het leven.

Ik heb nog steeds een oprechte belangstelling voor mijn medemens. In mijn praktijk kan ik het vermogen om goed te kunnen luisteren volop inzetten. De pijnen die ik zelf heb mogen voelen en de transformatie die ik heb mogen ervaren mag ik steeds vaker doorgeven. Dat is absoluut dankbaar werk. Zo help ik allerlei (zeer) sensitieve mensen die graag willen leven vanuit hun gevoel.
Ze willen de verbinding ervaren met hun hart en daarbij hebben ze wat hulp nodig. Die kan ik ze bieden. Ik combineer mijn werk met mijn gezin. Hoewel ik nu meer mijn eigen gang kan gaan zijn mijn gezinsleden me dierbaar en vragen ook zo nu en dan mijn aandacht. Tevens heb ik allerlei interesses die ik graag ook de ruimte wil geven. Zo krijgt mijn belangstelling voor de esoterie weer meer aandacht.

Het leven is het waard om geleefd te worden. Ik ga de verbinding met mijn hart nooit meer loslaten en het spirituele krijgt weer volop de aandacht. Ik leef vanuit mijn gevoel en ben benieuwd wat ik nog mag ervaren in dit leven.




naar boven