Diety Burry spiritueel therapeut
weblog

Hulp van boven

Ruim anderhalf jaar geleden is mijn vader overleden aan kanker. De maanden daarvoor was een intensieve periode geweest. We waren net verhuisd en in het contact met mijn vader merkte ik dat het niet goed met hem ging. Ik wist dat hij zich groot hield, zoals vaker. Hij stelde me gerust, hoewel ik dat niet was en gaf aan dat ik toch echt wel mijn schouders eronder moest zetten.

De verhuizing kostte ons veel tijd en inspanning. Het was regelmatig moeilijk om te merken dat hij het zo moeilijk had en mij bemoedigend toesprak de klus te klaren. Gelukkig was hij wel naar de arts gegaan, voor de zoveelste keer en was nu wel zo doortastend om zich grondig te laten onderzoeken. Ik vond dat deze arts, samen met mijn vader teveel de oorzaak van zijn ziek-zijn zochten in het psychisch belast zijn. Hoewel ik wist dat dat ook klopte gezien het feit dat hij al heel erg lang voor mijn moeder moest zorgen. Zij is na haar 2de hersenbloeding achteruit gegaan en woonde al een geruime tijd in een verpleeghuis. Hij had het moeilijk met het feit dat zei daar moest gaan wonen en dat zij steeds meer zorg en aandacht nodig had.

Ze herkende hem nog wel maar de relatie tussen mijn vader en haar was niet meer gebaseerd op wat het daarvoor was. Hoewel hun huwelijk de nodige ups en downs heeft gekend, hadden ze een sterke, vaak ook liefdevolle band met elkaar. Ze hebben elkaar altijd gesteund als ze dat konden en dat veranderde ook. Mijn vader had naast de band met mijn moeder ook een heel eigen leven opgebouwd. Dit was absoluut goed, want anders was hij er aan onderdoor gegaan. Hoewel ik het soms moeilijk had met het feit dat hij regelmatig erg weinig aandacht had voor mij en mijn gezin vond ik het fijn te zien dat hij het leven ten volle leefde.

Net voor de zomervakantie gaf hij aan dat hij steeds minder zin had om te eten en hij vermagerde sterk. In onze 1ste week van de zomervakantie ben ik naar Apeldoorn vertrokken omdat ik tijdens het telefonisch contact bemerkte dat hij steeds moeilijker ging praten en ook heel erg verzwakt was. Hij zei natuurlijk dat het wel ging , maar toen ik zei dat ik naar hem toe wilde komen was hij heel erg blij en opgelucht.
Hoe ik hem aantrof is moeilijk voor mij onder woorden te brengen. Ik werd overweldigd door gevoelens dat ik hem wilde beschermen en alles voor hem wilde doen. Ik wist op dat moment dat hij ernstig ziek was en als ik niks ondernam hij misschien nog een paar dagen had. Hij was nog wel aanspreekbaar, maar kon bijna niets meer. Hij sleepte met zijn rechter of linkerbeen, wat ik niet meer weet door alle heftigheid en zei dat hij verlamd aan het raken was toen ik hem vroeg wat hij precies voelde.

Na een gesprek met de huisarts, die hem gewoon thuis wilde houden en de onderzoeken wilde afwachten ben ik op mijn strepen gaan staan. Zij belde voor de uitslag en het bleek darmkanker te zijn. Ook heb ik haar ertoe weten te bewegen hem naar het ziekenhuis te laten gaan voor eventueel verder onderzoek en ook om de verzorging te krijgen die hij nodig had. Ja natuurlijk wilde hij niet mee, maar met behulp van zijn buurman is het ons toch gelukt. Op de afdeling waar hij kwam te liggen kreeg hij te horen dat hij naast darmkanker ook nog een groot gezwel had in zijn hoofd en een verpleegkundige vertelde dat het heel ernstig was en als de zwelling in zijn hoofd niet afzou nemen hij niet meer lang te leven had. Er was in een korte tijd veel te verwerken en mijn vader in ik waren zichtbaar geraakt en ook op dat moment niet zozeer afscheid aan het nemen, maar hadden wel naar elkaar uitgesproken dat we veel van elkaar hielden en dat alles in ons leven niet voor niets was geweest en we veel bewondering hadden voor elkaars leven.

Na ongeveer een maand was hij totaal op en is hij overleden.Met behulp van een verpleegkundige hebben mijn zus en ik hem gewassen en zijn tot het laatst toe bij hem gebleven. Dit was een prachtig ontroerend moment omdat hij met zoveel liefde en respect door ons en door een aantal medewerkers van het rouwcentrum in de auto werd gelegd en zij zeer langzaam wegreden en waarbij een van de medewerkers voor de auto uitliep.
In dezelfde nacht dat hij overleden was en ik in zijn huis na veel gedraai dan toch in slaap viel had ik een ontmoeting met hem Hij was in de slaapkamer en lag naast mij. Dat was wel even schikken en toch wist ik dat het zo hoorde. Hij zei dat ik nergens bang voor hoefde te zijn en dat het heel goed met hem ging. Hij vertelde dat hij nog even wilde zeggen dat hij opgehaald zou worden door zijn hemelse begeleiders en dat ik daar getuige van mocht zijn. Hij zei tevens dankbaar te zijn dat ik hem hierover al zoveel had verteld en zijn ontmoeting met generzijde daarom heel snel kon verlopen. Hij was er helemaal klaar voor.

Ik heb daarna gigantisch gehuild. Het was een ontlading van geluk en verdriet. Mijn vader was veilig en ik mistte hem ook.

Een aantal dagen na de crematie was ik eindelijk in slaap gevallen en stond hij in mijn droom in onze nieuwe keuken voor het raam. Toen ik vroeg hoe het met hem ging was hij superenthousiast en vertelde al zoveel te hebben losgelaten en volop aan het leren was. Hij keek onze tuin in en liet mij ervaren dat hij over vele nieuwe talenten beschikte. Hij liet alle potten door de tuin heen zweven en was daar laaiend enthousiast over. Ik genoot ook . Een aantal nachten daarna was ik na heel veel huilen in slaap gevallen. Het gemis was met geen pen te beschrijven en ik was helemaal op. Ik viel in slaap en niet kort daarna verscheen hij weer in mijn droom.
We waren aan het strand. Een plek waar ik altijd graag kom omdat ik de zee als zeer helend ervaar. Hij was heel komisch gekleed en zei dat hij al heel wat had beleefd en dat hij zich voor deze ontmoeting als de politieman Columbo had verkleed. Dit is een politieserie waar we vaak samen naar keken. Hij zei uitdrukkelijk dat hij voor mij kwam en zei dat ik op moest houden met zo intensief voor iedereen te zorgen en pas op de plaats moest gaan maken. Ik had al zoveel gegeven en moest veel tijd nemen voor mijn eigen proces. Hij zei dat als ik dat zou toelaten er een diepe heling zou plaatsvinden, waarbij hij blij was dat hij mij mocht gaan helpen. Hij vertelde dat hij nog het nodige aan het afronden was van zijn bestaan op aarde en dat hij het heel druk had met het leren over de diepere zin van het ziek-zijn. Hij omhelsde mij en gooide mij speels in de zee. Toen ik omkeek was hij alweer vertrokken en hoorde ik hem lachen en zei hij enstig en speels dat ik wel naar hem moest luisteren voor het beste resultaat.

Ik kwam tot dat punt en besloot om zijn liefdevolle advies op te volgen. Makkelijk was het niet want er was nog zoveel werk te doen. We woonden net een half jaar in ons nieuwe huis en er moest nog zoveel gebeuren. Het allerbelangrijkste was echter ook het leven van ons gezin. Ik kon het zeer regelmatig niet opbrengen om er voor ze te zijn en hoewel ik dat aangaf en zij dit ook wel begrepen waren er zeer regelmatig behoorlijke spanningen.
Het was een tijd van klussen, allerlei werkzaamheden die nog met het overlijden van mijn vader te maken hadden en ga zo maar door. Ik liep op mijn tandvlees en ben minder gaan werken. Dit gaf de nodige ruimte om meer aandacht voor mezelf te krijgen en voor mijn gezinsleden. Ik kreeg weer iets meer energie en was wat optimischer gestemd. Daarvoor was ik zeer regelmatig helemaal de weg kwijt en had ik het gevoel dat mijn navelstreng voor de tweede keer was doorgeknipt. Althans dat was wat ik voortdurend voelde.

Mijn vader zocht mij in de periode daarna zeer regelmatig op in mijn dromen. Het waren altijd zeer helder helderziende dromen, waarin hij mij meenam op zijn reis in het hiernamaals. Hij liet mij zien wat hij hierboven allemaal aan het doen was. Hij had de taak op zich gekregen en ook genomen om zielen die zijn overgegaan te begeleiden.
Deze zielen waren allemaal gestorven door een heftig ziekbed en ernstige ongelukken met dodelijke afloop. Hij liet mijn zien dat zielen die overgaan hun ziekbed of ongeluk als zeer pijnlijk kunnen ervaren en dat hij en anderen ze helpen om deze pijn te helen. Dit gebeurde o.a. door deze zielen het ongeluk nog een keer mee te laten maken en hen dan bewust te laten ervaren dat zij alle liefde en tijd zouden krijgen om dit alles te verwerken. Ook mocht ik een echtpaar helpen die een autoongeluk hadden gehad. Ik zat achterin hun auto en ze raakten door een regenbui van de weg en belandde in het water. Een daarvan overleefde het ongeluk wel en de ander verdronk. Ik voelde hun angst en hun verdriet over het verlies en mocht een diepe dankbaarheid meemaken van de overleden man. Hij voelde zich totaal gelukkig over de liefde en toewijding van mijn vader en mij en schudde mij velen malen de hand.

Er volgde nog een aantal ontmoetingen met mijn vader en zijn werk en op een gegeven ogenblik gaf hij aan steeds dieper in de sferen te gaan om daar nog meer te leren . Hij vroeg mij het vertrouwen te hebben en zei dat tijd en aandacht voor mezelf alle wonden zouden helen. Een aantal rustige maanden volgde. Ik sliep weer wat beter en begon weer wat deel te nemen aan het leven. Ik had regelmatig gesprekken met een psychologe over de balans te vinden tussen geven en ontvangen.en te leren mijn grenzen beter af te bakenen.

In deze periode kwam hij naar een tijdje weggeweest te zijn weer in mijn dromen voor. Hij liet mij mede zien hoe belangrijk het voor mij was om meer mijn grenzen aan te geven en te zeggen wat ik wil en niet wil in het leven. Ga ervoor staan en doe het. Dat was de boodschap die hij me elke keer wilde mededelen.
Dit was voor mij van absoluut belang omdat ik zo ook weer wat meer energie voor mezelf zou krijgen, want ik was nog steeds heel erg moe. In dromen gaf mijn vader aan wat mijn leerthema's waren en hoe hiermee om te gaan. Ik werd steeds krachtiger en voel me mede dankzij hem meer in mijn middelpunt staan. Voorheen kon ik zeer regelmatig heen en weer geslingerd worden in mijn emoties en gevoelens en op dit moment raak ik steeds minder uit balans bij allerlei confrontaties met mijn medemens. Ook dit is zeer belangrijk, want zo blijf ik beter in mijn eigen energie zitten.

Mijn vader verscheen nog een paar keer met te zeggen hoe trots hij is op mijn nemen van rust en het leren van mijn levenslessen. Hij zei dat het nu te tijd zou worden om mensen op een dieper nivo te helpen met genezen en dat ik daarvoor eerst beter in mijn eigen kracht moest komen. Hij liet me zien dat ik al veel verder ben dan ik denk en dat ik alle lessen moest leren om sterker te worden en me totaal over te geven aan god de vader en moeder.

Hij liet me mijn nieuwe praktijkruimte zien en dat ik deze moest gaan inrichten om zodoende weer aan de slag te gaan met mijn geleerde lessen. Hij liet mij mensen behandelen en liet mij zien wat een diepe heling met mensen doet en wat ze eraan hebben Alles heel praktisch en kort en krachtig. Zonder veel poespas vertelde hij mij en blijf eerlijk,oprecht en liefdevol.

Daarna heb ik nog een aantal dagen fikse huilbuien gehad. Een week later bleek dat mijn vader op de dag dat ik helemaal overweldigd werd door verdriet hij precies een jaar overleden was. Ik was dat even helemaal kwijt en dat was ook tevens het afscheid. Niet voor altijd maar om mij te helpen nog beter in mijn energie te komen en me te laten vertrouwen op mijn eigen natuurlijke aanleg om dingen meer zelfstandig te doen. Hij zei dat ik altijd mag vertrouwen op goddelijke interventie maar dat ik zelf altijd de beslissing moest nemen over hoe ik het zou gaan doen.

Het was een mooie en soms verdrietige periode en ik heb veel van mijn vader mogen leren. Het was leerzaam en ook mooi om te zien dat mijn vader zijn weg heeft gevonden en veel mag leren. In het leven wat ik met hem heb gedeeld was hij nog weleens sceptisch over mijn gaven en behoefte om kosmische ´zaken`met hem en anderen te willen delen. De laatste jaren werd hij wel steeds ontvankelijker voor mijn weg en heeft hij mij verteld in een droom te hebben gezien dat hij geen angst hoefde te hebben over de dood en dat doodgaan ook niet het einde betekent, maar een nieuw begin.Hij vertelde daardoor meer vrede te voelen en wilde deze ervaring die ook in een droom naar hem toekwam met mij te willen delen. Dit was een prachtig moment en daar ben ik nog steeds heel erg dankbaar voor.

In het droomcontact met mijn vader heb ik ook hem kunnen helpen. Hij had ook nog het een en ander uit te zoeken en had nog last van schuldgevoelens t.o.v. van zijn dierbaren. Ik heb hem verteld dat ik hem zeer dankbaar ben voor de geleerde lessen en dat hij alles naar beste kunnen en weten heeft gedaan.

Ik heb de periode dat mijn vader in mijn dromen voorkwam als zeer helend ervaren. Ik had na het overlijden van mijn vader zoveel te verwerken en nog af te ronden dat het me veel steun gaf om zo door hem geholpen te worden. De lessen die hij me leerde hebben me veel gegeven en ik kan oprecht zeggen hierdoor me een steviger mens te voelen.
In de periode daarna ben ik in verschillende boeken gaan lezen en daardoor werd het me nog duidelijk hoe mooi deze periode met mijn vader is geweest. Contact met dierbare overledenen komt veel vaker voor dan de meeste mensen je zullen vertellen.Het is ook niet bij iedereen bespreekbaar te maken . Overledenen willen vaak nog van alles met je delen en je helpen om je verdriet een plek te geven. Het contact met een overledene kan op verschillende manieren tot stand komen . Een van de makkelijkste manieren is via je dromen. Je bent dan in een diepe ontspanning en heel toegankelijk . Ik werd zo door verdriet in beslag genomen dat het voor mijn vader moeilijk was om op een andere manier tot me door te dringen . Door de ontmoeting in mijn dromen kon ik alles verwerken en een plek geven.

Veel troost en liefde gewenst,
Diety

15 juni 2009

naar boven