Diety Burry spiritueel therapeut
weblog

Spiegeltje, spiegeltje.......

Het ene contact raakt je wat meer dan het andere. Dat heeft meestal te maken met je eigen ontwikkeling. Zo kwam ik eens in contact met een jongeman die in de wachtkamer zat te wachten op een gesprek met een psychiater. In een gesprek met hem kwam het al vrij snel over zijn al lange weg van allerlei onderzoeken, waaruit moest blijken dat er van alles met hem mis moest zijn.

Nu is het niet altijd zo, dat in dit geval een 16 jarige mij gelijk gaat vertellen hoe het allemaal zit. Deze jongeman echter wel. Toen ik hem vroeg hoe hij zichzelf ervaarde ging hij gelijk recht op zitten en vertelde eigenlijk in zeer krachtige taal hoe hij zichzelf zag. Hij vertelde hoe hij zich in het gezin niet zozeer een buitenstaander voelde, maar meer en meer zichzelf terugtrok en veel observeerde. Dit hoort ook wel bij deze leeftijd trouwens. Het is een fase waarin je als jong mens gaat zien dat je een individu bent en niet zozeer bij een bepaalde groep hoeft te behoren. Wie ben ik eigenlijk en waarvoor dient het leven? Dit zijn zoal vragen waar ze een antwoord op zoeken. Een antwoord wat dan klopt voor henzelf en niet zozeer een antwoord wat klopt voor de groep jongeren in het algemeen.

Deze jongeman had nog geen enkele interesse in het ontdekken van zijn seksualiteit om maar eens een voorbeeld te noemen en had ook niet de behoefte te experimenteren met alcohol of sigaretten. Natuurlijk had hij wel zo zijn vragen over verliefd zijn e.d.. Hij was van alles aan het onderzoeken en daar had hij de ruimte voor nodig en daar zat ook precies het probleem. Hij had de ruimte nodig om zichzelf te mogen zijn. In dit geval was hij echter geboren in een gezin waar zijn moeder altijd zwanger was en zijn vader hard moest werken om te zorgen voor het inkomen.

Hij was de oudste en ervoer het feit dat zijn moeder vaak zwanger was niet zozeer als een probleem, maar meer als een feit dat hij weinig ruimte had voor zichzelf en al zeer jong veel verantwoordelijkheden had. Hij vertelde me zeer openhartig dat hij zag dat zijn moeder de situatie al een hele tijd niet meer aankon. Ze was vaak moe en prikkelbaar. Dat ze niet toegaf aan die gegevenheden daar had hij het als supersensitief mens als jaren moeilijk mee. Op school ging het al heel lang niet zo goed en thuis eigenlijk ook niet.

Hij lag vooral veel met zijn moeder overhoop. Zij zag hem als een probleem. Hij vertoonde probleemgedrag en had al vele onderzoekers gezien in zijn nog jonge leven. Hij vertelde mij dat zijn gedrag meer voortkwam uit een soort overleving. Hij kreeg altijd negatieve aandacht als er al aandacht voor hem was. Hij vertelde zijn moeder ook dat het gezin met 11 kinderen toch al wel groot genoeg was. Dit werd hem niet in dank afgenomen.

Daar zat ik nou te luisteren en wat me vooral opviel was zijn grote mate van humor. Hoewel het allemaal niet zo makkelijk voor hem was en hij regelmatig het gevoel had liever ergens anders te willen zijn, kon hij met veel humor vertellen wat er zich allemaal afspeelt tussen hem en zijn moeder. Hij beëindigde het gesprek met te zeggen dat hij zich niet zo begrepen voelde in zijn supersensitiviteit en bedankte me nog voor het luisteren en het fijne gesprek. De psychiater die deze laatste zin opving keek wat nieuwsgierig en vervolgens gingen ze naar de behandelkamer. Op weg naar het zoveelste gesprek over zijn moeilijke gedrag.

Ik zat al weer lang en breed thuis op de bank met een kop thee en zag het geprek in gedachten nog eens voorbij flitsen en ervoer een enorme verbondenheid met hem. Zijn eerlijkheid en ook zijn humor raakte mij zeer omdat hij het op deze manier ook draaglijk voor hemzelf maakte. Ik zag ook wat er nog meer gebeurde. Hij hield zijn moeder eigenlijk een spiegel voor. Door zijn supersensitiviteit reageerde hij regelmatig behoorlijk vel op zijn moeder, waardoor zij hem als een kind met problemen ging zien. Hij had mij verteld dat hij haar vooral duidelijk had willen maken dat zij ook oververmoeid was en de situatie niet in de hand had. Hij zag dat het haar allemaal teveel werd. Het is niet niks om bijna elk jaar zwanger te moeten zijn en 11 kinderen te moeten opvoeden. Tevens vertelde hij dat zijn moeder er ook teveel vanuit ging dat de oudsten de kleintjes wel ondersteunden en dat werd hem dan weer teveel . Hij wilde ook gewoon een puber kunnen zijn en zichzelf ontdekken.

Met zijn bijna overspannen gedrag spiegelde hij dat zijn moeder ook bijna op het randje zat van een totale uitputting. Als dat laatste al niet het geval was. Hij vertelde mij dat hij het in het begin haar op een rustige manier had willen duidelijk maken. Ze wilde hier niets van weten en langzamerhand kwam hij in een spriraal terecht van mopperen, schreeuwen, tegen de draad ingaan etc. Het was een schreeuw om hulp. Zijn moeder deed eigenlijk precies hetzelfde. Ze mopperde veel vanuit haar oververmoeidheid en ze schreeuwde ook steeds meer. Zij vroeg echter niet om hulp van buitenaf en liet haar zoon onderzoekern op ontwikkelingsstoornissen e.d. , want hij was het probleem. Dat hij het zeer regelmatig moeilijk had en deed dat was me wel duidelijk maar waar is het nou begonnen. Dat hield me bezig. Kinderen zijn trouwens wonderdoeners als het gaat om je een spiegel voor te houden.

Mijn zoontje was net 3 jaar en ik was oververmoeid en stond op het punt van het niet meer aankunnen. Dit wilde ik echter niet weten. Ja, ik wist het wel, maar ik durfde er niet aan toe te geven. Ik moest er toch zijn voor mijn kind. In die tijd gaf ik echter door al die angst ook veel te weinig mijn grenzen aan. Hier had ik sowieso al veel moeite mee, maar door die angst werd dat nog veel sterker. Ik durfde ook amper boos te worden. Dat was gewoon niet de bedoeling. Mijn driejarige was al een tijdje mij voortdurend aan het uitproberen en ging daar ook heel ver in.
Ik weet niet eens meer waarom ik nou boos werd, maar het was voor het eerst dat ik voelde dat dit niet meer zo langer ging. Ik viel tegen hem uit en schrok daarvan. Hoe mijn zoontje echter reageerde daar kan ik nog steeds het leermoment uithalen. Hij zei: “He, he nou word je eens boos en ik ga nu maar naar mijn kamer.” Hij vond het helemaal niet erg dat ik boos werd en wist ook duidelijk dat hij even uit mijn buurt moest gaan.

Zijn uitproberen en voortdurend opzoeken van mijn grenzen hebben ertoe bijgedragen dat ik nu veel beter kan aangeven wat ik wel en niet wil. Hij heeft mij toen en vele malen daarna een spiegel voorgehouden en daar ben ik hem heel dankbaar voor. In feite heeft het gedrag van mijn zoon ertoe bijgedragen dat ik meer geworden ben wie ik moest zijn.

Ik hoop dat de jongeman, die nu 4 jaar ouder is geworden, het goed maakt. Ik hoop tevens dat het met zijn moeder ook beter gaat en dat ze iets geleerd heeft van wat haar zoon haar eigenlijk wil vertellen. In mijn geval heeft het me veel positiefs gebracht en mijn zoon trouwens ook. Hij weet hoe hij zijn grenzen kan aangeven en is inmiddels 15 jaar en weet ook dat er te allen tijde naar hem geluisterd wordt. Nog zeer regelmatig krijg ik een spiegel te zien en daar geef ik nu wel gehoor aan. Ik groei er enorm van.

Veel groeimomenten gewenst en kijk vooral naar de spiegel die een ander voor je kan zijn.

Diety
20 september 2009

naar boven