Diety Burry spiritueel therapeut
weblog

Nieuwe mogelijkheden

Ik heb al een geruime tijd het gevoel gehad geen centimeter vooruit te kunnen gaan. Het leek wel of ik niet vooruit te branden was. Alles wat ik ondernam moest ik doen met de grootste moeite. Als ik iets anders wilde beginnen leek ook dat niet te bij me te passen.

Ik heb al een heel stuk van mijn leven het gevoel dat het er niet eens toe doet om plannen te maken. Het gaat toch weer elke keer anders dan ik me voorgesteld had. Met tijd en wijle leek alles zo doelloos en enerverend dat ik regelmatig plat op bed kwam te liggen om bij te komen van dit alles.

De laatste jaren heb ik zeer regelmatig in een duisternis verkeerd die allesbehalve prettig was te noemen. Het was regelmatig behoorlijk confronterend om te zien dat ik heel boos, gefrustreerd en heel verdrietig kon worden van mijn pogingen vooruit te willen komen. Ik voelde dat ik aan het vechten was en ik wist ook dat ik dat gevecht echt niet ging winnen. Daar kon ik dan ook weer heel boos of verdrietig van worden. Ik had in deze periode ook veel last van schuldgevoelens. Ik dacht dat ik dat alles al achter de rug had. Nou, mooi niet dus. Het kon allemaal nog heftiger worden en voelen dan ik dacht. Het ervaren van dat ik in een ware beerputsituatie was beland, maakte me niet bepaald vrolijk en ik was tevens regelmatig helemaal uit balans.

Midden in de nacht werd ik veel wakker en dan stond het zweet me op de rug. Had ik voor de zoveelste keer mijn dekens verwisseld en mijn nachtgoed uit en aan gedaan. Ik had het dan weer heel koud en dan weer heel warm. Overdag was ik regelmatig niet op deze wereld en had ik de grootste moeite mijn kleine voeten op deze aarde te houden. Ieder advies van hoe weer geaard te raken leken ook al niet te helpen. Het enige wat echt zoden aan de dijk zette waren wandelingen in de natuur en badderen in ruim sop. De badkuip werd dus ook regelmatig gevuld en dan lag ik daar voor uren in te garen en smoren. Ik werd dan weer wat rustiger en kon de boel weer wat meer aan.

Het was ook een periode van confrontatie. Veel oud zeer werd opgeruimd en daar is nog geen einde aan, al is dit wel in zicht. Ik heb nog nooit zoveel boosheid gevoeld in mezelf, en werd ook geconfronteerd met veel oud zeer van anderen. Ik voelde me zo nu en dan een boksbal en een opvangnet voor vele angstige mensen die, net als ik, de weg wat kwijt zijn. Wat ik er ook van vond en tegen de desbetreffende personen uitte er was voortdurend weer wat anders. Ik kon het frustratieniveau van een ander er regelmatig niet erbij hebben en heb wat meer mijn eigen weg hierin moeten vinden. Stond ik een aantal jaren geleden mijn jongste kind op het schoolplein op te wachten, besloot ik zijn roep om zelfstandigheid maar te volgen. Ik sta niet meer te luisteren en mee te praten over de zoveelste ramp of juf of meester die hun kind niet begrijpt en ervaar daardoor wel wat meer balans.

Het was een periode van oude banden verbreken en dat brak me regelmatig op en maakte me ook heel verdrietig.

Mijn vader overleed een aantal jaren geleden en dat bracht me veel goeds en ook veel besef. In mijn leven heeft hij altijd een belangrijke plaats ingenomen. Ik heb een lange tijd graag zijn goedkeuring willen hebben en heb op een gegeven moment gezien dat hij ook gewoon mens is met al zijn eigen ups en downs. Toen hij overging naar de hogere sferen was ik blij voor hem en kwam ik in een enorm rouwproces terecht. Veel huilen, en ja, ook de weg kwijt. Die was ik toch al wel kwijt, maar toch, ook dat maakte me heel kwetsbaar. Mijn zus die haar pijnen had en die op haar oude vertrouwde manier tegen mij tekeer ging. Wat een pijn en boosheid! Het werd me teveel. Nu is er geen enkel contact.

Langzaamaan vind ik mezelf terug en zie de bedoeling van dit alles. Ik weet al heel lang waarom ik hier ben Ik weet dat ik dat ook precies weer moet gaan herinneren. Ik het begin van mijn transformatieproces dacht ik dat deze aarde een grote leerschool was en dat ik hierover van alles moest leren. Ik kwam er gaande weg achter dat ik al helemaal uniek op deze aarde kwam en dat slechts vergeten was. Dat was heel verhelderend en ook even schrikken en schikken: ik voelde me ineens zo verloren. Ik dacht dat ik al die tijd had lopen verdoen en was ook daar weer heel boos over. Ik zag veel mensen met hun baan bezig en daar enorm in groeien. Ik zelf leek alleen het hoognodige geld bij elkaar te kunnen schrapen om te kunnen eten enzo. De banen waren ook niet heel uitdagend en leken me erg te belemmeren en elke poging het anders te doen liep ook al niet zo lekker. Hoewel ik veel plezier uit het samen-zijn met mijn kinderen en man kon halen leek ook dat de laatste jaren veel zwaarheid op te leveren.

Toen ik steeds meer ging aanvaarden dat het zo moest zijn en al het verdriet en ook boosheid in alle liefde ging omarmen ging ik meer ontspannen. Ik ging accepteren dat ik precies bezig was waar ik mee bezig moest zijn. Het opschonen van mijn leven en te gaan staan voor wie ik werkelijk ben. Los van alle franje en poespas.

Het meeste beknelt me niet meer en ik heb op dit moment veel vrijheid en ruimte om een nieuwe periode in te gaan. Ik ben nog niet vrij van allerlei klachten en nog lang niet af van de vele kilo’s die ik er gratis heb bijgekregen. Iets wat ook me heel onzeker heeft gemaakt. Wat ik er ook aan deed die kilo’s zeulde ik maar met mij mee. Als ik nu in de spiegel kijk dan zie ik meer vrouwelijke vormen en ervaar ik mezelf als meer vrouw.

In het begin wist ik helemaal niet om te gaan met die nieuwe verworvenheden omdat ik niet goed weet hoe ik nu verder zal gaan. Ik help sinds een half jaar mensen die ook in een transformatieproces zitten en daar hulp bij kunnen gebruiken. Dat is heel mooi werk en ook heel leerzaam en dankbaar en blij makend om te doen. Toch voel ik me niet sterk genoeg om dit fulltime te gaan doen en wil ik nieuwe gebieden ingaan die ik door onzekerheid heb laten liggen.

In mijn vriendenkring heb ik een vrouw leren kennen die heel intuïtief schildert en één van haar schilderijen kan ik nu dagelijks bewonderen. Het schilderij raakt me heel erg en ik zie ook wat er allemaal nog aan mogelijkheden zijn om te gaan ontdekken. Ook zij helpt mensen en ze geeft ook aan veel ruimte en tijd nodig te hebben voor andere talenten. Het is nu voor mij oppassen geblazen om de vrijheid die ik ervaar niet gelijk te willen invullen en weer net als vroeger als een hazewindhond door het leven te gaan.

Ik heb net als mijn man veel tijd om zomaar te mijmeren en plannen te maken. Hij is door de kredietcrisis zijn baan verloren en heeft ook de ruimte om nieuwe gebieden aan te boren. Hij is hier ook mee bezig en dat geeft hem veel plezier en zo nu en dan raakt het ook zijn en mijn onzekerheid. Hoe nu verder en hoe zorgen we voor voldoende inkomen om onszelf te bedruipen en onze kids gaande te houden. Onze oudste zoon is heel ruimhartig, net als onze jongste trouwens en heeft al het nodige geleerd de laatste tijd. Hij heeft een bijbaantje en verdient al een aardig zakcentje bij. In het begin gaf hij alles uit, maar nu groeit zijn banksaldo gestaag. Hij is heel trots en geeft zo aan dat ook hij een steentje bij kan dragen aan ons nieuwe leven. Ik kijk vol trots en bewondering naar hem en zie dat hij de laatste jaren enorm gegroeid is en ook veel humor heeft voor het leven.

Als ik vraag of hij zich niet bezwaard voelt om school en bijbaan te hebben, dan krijg ik steevast te horen dat hij precies doet wat hij wilt en dat als het te zwaar zou zijn hij dit wel aangeeft. Ik maak me soms te druk om zijn welzijn en krijg door dat ook hij is aangesloten op het energetisch netwerk van hierboven. Er is dus niks aan de hand en hij leeft er niet minder om. Hij is heel bewust en ook heel vertrouwd met de lijntjes naar hierboven en vertrouwt op het leven zoals het komt.

Van onze kinderen leer ik heel veel en mede door hen kan ik mijn leven vorm geven en kan ik net als een kind ook genieten dat alles zijn vorm nog niet heeft. Jonge kinderen kunnen zo heerlijk gewoon bezig zijn met hun blokken of poppen en denken nog niet zo na over hoe de dag nou helemaal vol te plannen met allerlei activiteiten. Ze zijn meer in het moment.

Ik wens iedereen veel speelplezier en de herinneringen aan al je talenten. En voor de mensen die nog middenin hun transformatieproces verwikkeld zijn: weet dat je precies bent waar je moet zijn en heb niet teveel haast. Haastige spoed is zelden goed. Vraag om hulp en kijk hoe je je bestaan zo licht mogelijk kunt maken. Ben je de draad even helemaal kwijt dan zijn er mensen die je kunnen ondersteunen. Vertrouw daar op!

Met liefde,
Diety

1 januari 2010

naar boven