Diety Burry spiritueel therapeut
weblog

Mijn kind is angstig

Onlangs heb ik drie lezingen gegeven over hooggevoeligheid. De bijeenkomsten hadden een open karakter. Iedereen die hooggevoelig is, een kind kent of heeft dat hooggevoelig is, werkt met kinderen was welkom. De belangstelling was overweldigend!

De eerste lezing was in Boskoop. Daar waren veel ouders aanwezig met hooggevoelige kinderen. Ik heb besproken wat een hooggevoelig kind ervaart en waarom een kind door de wereld om hem heen overweldigend kan worden. Dat was voor de deelnemers heel herkenbaar. Jammer genoeg was de tijd te kort om nog meer te delen. Ik heb ook verteld over mijn eigen ervaringen als moeder van 2 hooggevoelige kinderen. Ik wilde de lezing niet alleen geven omdat ik een praktijk heb die veel bezocht wordt door mensen die hooggevoelig zijn, maar vooral ook om mijn ervaringen te delen.

Mensen, dus ook kinderen, die hooggevoelig zijn worden erg beïnvloed door alles wat er in onze samenleving van hen gevraagd wordt. Zij hebben veel behoefte aan ruimte en rust om alles te verwerken. Zij kunnen bij langdurende overprikkeling in een situatie terechtkomen met veel angsten, depressies of zelfs een burn-out.

De kinderen waarmee ik werk zijn allemaal uniek zijn en zo benader ik ze ook. Het ene kind houdt van sporten en het andere kind meer van schilderen of toneelspelen. Deze kinderen hebben een grote behoefte aan ruimte en rust om zichzelf te ervaren, omdat ze makkelijk emoties overnemen van anderen. Dit kan vooral een probleem voor ze worden als ze naar school gaan. Ze zitten dan in een klaslokaal met soms wel 28 andere leeftijdsgenoten en dat kan, als je alles voelt en ervaart, heel lastig zijn!

Als deze kinderen te lang en te vaak blootgesteld worden aan een omgeving waarin veel gebeurt, zoals in een klaslokaal, op feestjes, in winkels e.d. dan wordt hun zenuwgestel overprikkelt en raken ze overbelast. Hooggevoelige kinderen hebben meestal al zeer jong te maken met frustraties, angsten, lusteloosheid, vermoeidheid.

In de lezing vertelde ik over de geboorten van mijn 2 zonen. Het was mij al snel duidelijk dat ze allebei heel gevoelig waren. Ze reageerden in de weken na de geboorte echter heel verschillend.

Mijn oudste zoon werd geboren in het ziekenhuis. Na een moeilijke bevalling lag hij tevreden in mijn armen. Een aantal dagen later gingen we naar huis en stond al snel daarna een bezoek van mijn ouders gepland. Hij had tot dat moment een hele rustige week gehad, lag tevreden aan de borst, sliep veel en huilde weinig. Tijdens het kraambezoek nam hij mijn ouders intensief op en hij volgde hen met zijn grote ogen. Zodra ze vertrokken waren begon hij enorm te huilen. Na wel 3 uur achtereen huilen lag hij uitgeput in zijn bed. Hij wilde niet eten en was helemaal aan het einde van zijn latijn. Het bezoek van mijn schoonouders kort daarna bracht hetzelfde teweeg. Dat was voor ons het signaal om hem bij volgende bezoeken met rust te laten.

Onze jongste is thuis wat makkelijker op de wereld gekomen. Hield voor het bezoek zijn ogen gesloten of draaide zijn hoofd weg. Hij had net als zijn broer een overgevoeligheid voor melkproducten en ook zijn potje zat snel vol. Hij at enorm veel en was binnen de kortste keren Hollands welvaren. Dit in tegenstelling tot zijn broer die altijd een trage drinker was en maar net op gewicht was.

Beide kinderen hadden een babytijd waarin rust en regelmaat voorop stond. Dit was nodig omdat ze anders uit balans raakten en elk op eigen wijze uit hun doen konden raken. Naarmate ze opgroeiden werd ons duidelijk dat wij als ouders onze kinderen konden maken of breken. We hadden de belangrijke ‘taak’ hen onvoorwaardelijk lief te hebben en duidelijke grenzen te stellen. Gaandeweg kwamen we er ook steeds meer achter hoe gevoelig we zelf zijn. Je kunt zeggen dat onze kinderen ons daarin wegwijs hebben gemaakt en andersom wij hen geholpen hebben om wegwijs te worden in deze wereld. Beide kinderen hebben trouwens een enorm weten over hoe te leven en het leven te ervaren. We helpen we elkaar om in deze wereld onszelf te blijven.

In mijn praktijk ontmoet ik regelmatig ouders met een (hooggevoelig) kind dat zich ‘anders’ gedraagt en ‘anders’ reageert. Deze kinderen hebben vaak, naast overgevoeligheden voor bepaalde voedingsmiddelen, labeltjes in de kleding, geuren en kleuren, en voor geluiden ook te leven met angsten die groter zijn dan de menselijk maat.

Elk kind komt in de eenkennigheidsfase waarin het niets te maken wil hebben met anderen en zich het liefst achter jouw benen verschuilt. Dit is normaal gedrag dat bij de leeftijd hoort. Maar wat als je kind in heel veel situaties extreem angstig reageert? Als het zich niet prettig voelt in zijn eigen lijf, veel spanningen heeft, moeilijk slaapt en al jong oververmoeid is?Dan is er meer aan de hand. Het zou kunnen betekenen dat je kind overprikkeld is geraakt. Dat het overweldigd wordt door de situatie en voortdurend op zijn tenen loopt.

Dit laat de ouders niet ongemoeid: ze raken oververmoeid en raken vol zorgen over het welzijn van hun kind. Ze weten vaak niet wat er met hun kind aan de hand is en begrijpen niet waarom hun kind doet zoals het doet. Rustig reageren op hun kind lukt vanwege de vermoeidheid niet meer met een schuldgevoel tot gevolg. Angst is vaak een signaal voor hooggevoeligheid.

Natuurlijk hebben ze ook behoefte aan prikkels. Deze zullen echter samen moeten gaan met voldoende ruimte en rust om op verhaal te komen en om bij zichzelf te blijven. In gesprek met de ouders blijkt dat zij altijd het beste met hun kind voor hebben. Ze zoeken naar een manier om samen met minder angsten weer meer geluk te beleven. Begin met een goede observatie, kijk wat er gebeurt en wat zie je? Huilt het veel? Heeft het veel frustraties? Is het vaak angstig? Slaapt het goed of niet? Hoe gaat het met eten? Is het antwoord vaker ‘ja’ dan is er waarschijnlijk sprake van hooggevoeligheid. Voor de ontwikkeling van je kind en je rol als ouder is het heel belangrijk daarmee goed om te leren gaan.

Met mijn behandeling werk ik op de energie van het kind. Ik haal daarmee blokkades, patronen e.d. weg, zodat er weer ruimte ontstaat voor de eigenheid van het kind. Bedenk dat ieder mens niet blanco op de wereld komt. Hoe jong we ook zijn, ervaringen over onze geboorte, de gevoelens van onze ouders en nog veel meer ligt opgeslagen in het onderbewustzijn. Dit alles bepaalt hoe we naar de wereld kijken en hoe we die ervaren. Naast eerder genoemde kenmerken kunnen hooggevoelige kinderen ook nog een herinnering hebben over bijvoorbeeld hun geboorte. Sommige kinderen herinneren zich de geboorte zonder dat de ouders hen daar ook maar iets over verteld hebben. Al deze in het onbewuste opgeslagen ervaringen kunnen je overweldigen of verwarren. Als kind ben je tenslotte nog maar heel jong en je beschikt wel over een enorme wijsheid, maar mist nog de levenservaring.

Vreemd gedrag ontstaat ook als het kind niet kan of wil voldoen aan de verwachtingen van anderen. Veel hooggevoelige kinderen houden er bijvoorbeeld niet van om door anderen aangeraakt te worden, laat staan een kusje te geven aan opa’s en oma’s. Je kan echter als kind niet jezelf zijn als je moet voldoen aan de verwachtingen van een ander over je gedrag of je ontwikkeling. Dit kan er toe bijdragen dat een kind angstig wordt. Het gevoelige kind ervaart de teleurstellingen heel direct in zijn systeem en voelt zich vaak snel afgewezen. Mijn jongste moet niets hebben van lijfelijk contact met anderen. Hij geeft heel duidelijk zijn grenzen aan. Ik respecteer dat en verontschuldig me nooit voor zijn gedrag. Hij is gewoon zoals hij is en hij mag ook gewoon zijn wie hij is.

De oudste heeft veel angstige momenten gekend. Zeker toen hij eenmaal op school zat. We hebben hem altijd geholpen met te zorgen dat hij ook zichzelf mocht blijven. Dat heeft ons wel in lastige situaties gebracht. Zowel leerkrachten als hulpverleners hebben ons veelvuldig aangespoord om hem te laten onderzoeken of medicijnen te geven. Wij zijn er tot nu toe niet van overtuigd dat hem dat had kunnen helpen om zichzelf te blijven. We zijn ook tot het uiterste gegaan om hem te helpen. Naast waardering heeft dat vaker tot afkeuring geleid. Het is fijn om goedkeuring te krijgen, maar kijk dan wel van wie je het krijgt en waarom.

Ik weet dat we in een wereld leven waarin we hechten aan de goedkeuring van anderen. We zijn tenslotte sociale wezens en hebben de bevestiging en ondersteuning van een ander nodig. We zijn in deze samenleving echter te snel geneigd om afwijkend gedrag af te keuren en er snel een heel peloton aan hulpverleners op los te laten. Er wordt van uitgegaan dat het kind niet weet wat het wil en dat de ouders dit ook niet weten. Natuurlijk zijn er successen te melden, maar jammer genoeg ook veel horrorverhalen. Maar helaas, meer horror dan succes. Ik zal alles wat in mijn vermogen ligt inzetten om hier verandering in te brengen.

Alles begint bij jezelf en daar kan ik je bij helpen. Angsten kunnen omgebogen worden in meer zelfvertrouwen en acceptatie.

Diety
31 maart 2011

naar boven