Diety Burry spiritueel therapeut
weblog

Het ultieme loslaten

Een aantal dagen geleden kreeg ik een inspiratiemail van Erik van Zuydam. Deze ontvang ik een aantal keer in de week. Ze geven mij veel inspiratie tot te voelen waarover het leven gaat en geven ook vaak de aanzet tot het schrijven.
Ik ervaar schrijven als enorm helend en steeds meer medemensen lezen datgene dat ik opgeschreven heb. Mijn diepste wens is vanuit mijn ziel te spreken en te handelen en ik weet dat daar een lange weg aan vooraf is gegaan voordat ik aan deze roep van mijn innerlijk kon beantwoorden. Dit is een proces geweest van vallen en opstaan en is in zekere zin in de afrondende fase.

Wat mij enorm raakt in deze inspiratiemails is dat alles dat ik heb meegemaakt mij laat inzien dat ik lange tijd in de overlevingsstand heb geleefd. Ik heb diepe angsten gekend en zo nu dan komen er angsten naar boven, soms wat meer dan weer wat minder. De oorsprong van deze angsten ligt in mijn denken. Ik ben net als ieder ander mens opgegroeid met allerlei conditioneringen over hoe ik moet zijn en wat ik vooral niet moet doen. Van jongs af aan is mij door mijn ouders, leerkrachten en allerlei anderen gezegd dat ik zorgzaam moest zijn. Dat ik aan andere mensen moest denken. Dat ging vaak ten koste van mezelf, omdat ik zelf verkoos om hier aan te beantwoorden. Als jong mens had ik natuurlijk geen keuze, dat was geen optie.
Toen ik ouder was en al lang zelfstandig woonde bemerkte ik dat het zorgen voor anderen ten koste ging van mijzelf. Jarenlang heb ik dat niet kunnen zien: het was een blinde vlek. Ik was zo geconditioneerd om altijd eerst aan een ander te denken, dat het heel veel tijd heeft gekost om dit te gaan zien en dan nog maar niet te spreken over de tijd die het kostte om dat te veranderen. Dit proces heeft me de inspiratie gegeven om op zoek te gaan naar dat kleine meisje dat heeft besloten om naar de roep van haar ego te luisteren en minder naar die zachte stille stem.

Als kind had ik veel contact met deze stille stem. Het was mijn ziel, mijn hogere zelf die tot mij sprak en mij inspiratie gaf om te zijn wie ik toen was. Ik kon altijd enorm goed luisteren en al heel jong zag ik waar mensen mee rondliepen. Als mijn ouders mij attendeerde op de reacties die ik gaf op wat ik zag, dan begreep ik niet zo goed waarom ze zo boos werden. Voor mijn gevoel leefde ik mijn waarheid, maar deze kwam niet overeen met die van hen en ik moest doen wat zij wilden. Er was anders geen of nauwelijks aandacht voor mij. Ik was ook nog maar heel jong.
Iets dat ik me nooit heb laten afpakken, om het dan maar even zo te zeggen, is mijn behoefte aan alleen zijn. Dit heeft niets met eenzaamheid te maken, hoewel ik die momenten heb ik ook gekend heb. Nee, dat was een behoefte om in een totale ontspanning te komen. Dan kwamen er allerlei beelden naar boven komen die mij de inzichten gaven om in het dagelijks leven mijn keuzes te maken. De laatste jaren heeft dat er ook toe bijgedragen dat ik steeds meer in contact ben gekomen met mezelf. Ik heb bovendien geleerd om wat anderen van mij vinden bij hen te laten.

Wat ik nu met mijn ervaringen aan mensen meegeef is, dat als andere mensen iets van hen vinden ze goed moeten kijken naar de afzender. Kent deze persoon zichzelf wel goed? Meestal is dat niet zo, want veel mensen leven hun leven vanuit conditioneringen. Dus als ze zichzelf niet goed kennen, hoe kunnen ze jou dan kennen? Mensen vragen me dikwijls hoe ze meer in verbinding met zichzelf kunnen staan. Dat kan door jezelf regelmatig terug te trekken uit het lawaai van onze maatschappij en de stilte op te zoeken en gewoon helemaal niets te doen.
Stilte is een zegen. Meditatie, gebed of zomaar wat voor je uit staren kan heel wat mensen behoeden voor krankzinnigheid schrijft Osho. Daar kan ik me wel in vinden. We rennen en jagen en willen maar voldoen aan anderen die zichzelf niet eens goed kennen. Ze praten over zaken die zo langzamerhand veel mensen het idee geven dat er iets mis met ze is. Je raakt gefrustreerd en onzeker omdat je niet aan die druk kunt voldoen en ja, vooral leef je een leven met veel angst. Is dit erg? Nee, zeg ik dan. Het is een zegen een genade.

Als mensen zich niet gelukkig voelen zullen de meesten hier wel wat aan doen. Er zijn natuurlijk mogelijkheden te over om je kortstondig gelukkig te voelen. Een nieuwe jas staat je mooi en na een tijdje wil je een andere die je beter staat. De jas is nog lang niet versleten maar je hebt een nieuwe jas ‘nodig’. Ik hoor vaak mensen zeggen dat ze die vakantie nodig hebben. Nu, wie ben ik om daar over te oordelen? Vaak zie ik echter dat ze helemaal niet zo genieten van dit alles, want het eten was niet naar hun zin of de hotelkamer was te klein en ga zo maar door. Soms was het eten ook vies, maar vaker is het zo dat de vakantie je niet dat geluk heeft gegeven waar je naar zocht. Je frustraties uiten zich als ontevredenheid over dat vieze eten of iets anders wat je niet zint. Het najagen van zaken en dingen die je leven moeten vullen geeft geen blijvende voldoening. Hoe dan wel meer levensgeluk te ervaren?

Ik raad mensen aan om de stilte op te zoeken. De meesten worden in eerste instantie echter nog onrustiger. Als je stil wordt komt de hele mikmak van wat je dwars zit of waar je verdriet over hebt naar boven en dan heb je helemaal geen rust! Het is een oefening. Veel westerlingen die de stilte ingaan moeten eerst het nodige opruimen. Het kan helpen om meer te gaan bewegen. Lichamelijke beweging kan enorm helend zijn voor lichaam en geest. Als je tijdens het sporten je frustraties eruit gooit komt er meer ruimte of leegte in jezelf.
Belangrijker is te kijken naar je gedachten. Hoe denk je over jezelf? Ben je blij met jezelf of heb je last van het feit dat je jezelf niet goed genoeg vindt? Ja, iets wat je al een heel stuk van je leven hebt gehoord kun je niet gelijk over boord gooien. Dit vraagt tijd en oefening. Een enkeling lukt het om dit snel te doen, maar bij de meesten van ons gebeurt dit geleidelijk.

De stilte opzoeken kan je helpen om in contact te komen met diepere lagen in jezelf. Die domme denkbeelden die je hebt meegekregen kun je overboord gooien. Bedenk dat je pas echt vrij bent als je van jezelf houdt en dat je al die ballast echt wel kwijt kan raken. Zal je je dan nooit meer onzeker voelen? Nee, dat is niet zo zeker. Je zult in ieder geval wel anders kijken, je kunt meer relativeren en je vecht minder.
Het grootste winstpunt is echter dat je in de gaten krijgt dat die zogenoemde vrije wil van jou helemaal niet zo vrij is. We gaan er nogal prat op dat we een vrije wil hebben en kunnen wel eens overlopen van trots als iemand tegen ons zegt dat we zo’n enorme wilskracht hebben. Deze wilskracht is echter voortgekomen vanuit de conditionering dat we hard moeten werken om ons doel te bereiken. Misschien is het wel de bedoeling om minder hard je best te doen, om minder te vechten.
Het water dat van de berg afstroomt zal geen enkel obstakel bevechten. Het gaat er gewoon omheen, richting een rivier en de grote zee. Richting de oceaan. Je moet iets natuurlijks niet willen ombuigen en niets tegennatuurlijks doen. Dat weet elke rivier, dat weet elk dier. De mens echter is al eeuwen tegen zichzelf aan het vechten. Als je deze wilskracht ombuigt, als je je ego liefdevol de weg wijst, dan kom je terecht in een oceaan van liefde.

Verbondenheid met jezelf groeit als je meer mededogen ontwikkelt voor jezelf. Je komt dan in een overgave terecht die enorm veel heling in zich draagt. Probeer dus niet alles naar je hand te zetten en te denken dat jij het zo goed weet. Want is dat wel echt zo. Voel en ervaar dat je meer in harmonie komt met jezelf als je kan accepteren dat je fouten mag maken en dat je niet alles hoeft te kunnen. Vergelijk jezelf niet met een ander maar kijk meer naar wie je zelf bent. Je bent anders en dat is ook de bedoeling. In de erkenning dat je anders bent en dat een ander ook uniek is zit de meeste heling.

Diety
26 januari 2013

 

naar boven