Diety Burry spiritueel therapeut
weblog

Grace

Een aantal jaren geleden is mijn geliefde poes Grace overleden. Zij was 19 jaar en behoorlijk doof en ook erg vergeetachtig geworden. Grace was mijn steun en toeverlaat, ik had een speciale band met haar.

Toen ze nog een kitten was is ze bij ons gekomen en had al het nodige achter de rug wat haar angstig had gemaakt. Ze was in een nest geboren van een moeder met 2 kittens. In het huis was er een peuter aanwezig die niet om kon gaan met dat kleine spul. Hij had het zusje van Grace doodgeknepen en was al hard op weg om bij Grace hetzelfde te doen. Ze werd heen en weer geslingerd en geknepen door deze kleine knul en zijn ouders hadden het druk met hun eigen leven. Ik werd gebeld of ik haar a.u.b. wilde ophalen, voor dat het te laat was.
Dat heb ik gedaan en het was me al snel duidelijk dat ze heel ondernemend was, maar ook angstig. Angstig in de zin dat ze niet graag aangehaald werd. In het begin heb ik haar vertroeteld door haar bij me te dragen. Ik had een soort jurk waar een grote zak op zat. Ik droeg haar dan op mijn buik en dit vond ze wel lekker. Als ik haar echter aan wilde halen dan schoot ze altijd weg of werd ze heel onrustig. Dit is nooit echt helemaal weg gegaan.

Ik heb heel veel ziekte gekend en het viel me op dat zij mijn klachten overnam. Ik heb veel last gehad van candida en zat vaak helemaal onder de wonden. Ook zij had huidproblemen en op een gegeven moment werd dat zo erg dat ze ook amper geaaid kon worden. Natuurlijk deed ik er van alles aan. Net als bij mezelf trouwens. Toch moesten we dit proces samen door en toen bij haar de huidproblemen minder werden zag ik mezelf ook opknappen.

Ik heb tijdens de 2de zwangerschap veel last gehad van mijn nieren en ook zij kreeg problemen met haar nieren. Het heeft voor ons beiden lang geduurd voordat dat ook over ging. Op een gegeven ogenblik hebben we haar meegenomen op vakantie want ze kon niet zonder ons. We zijn jarenlang naar huisjes geweest in Nederland. Mensen waren verbaasd dat ze niet wegliep. Ja, waarom zou ze. Ze was niet aan het huis gehecht zoals mensen vaak denken bij katten. Neen, ze was verbonden met ons. Vooral met mij had ze een diepe band.
Als ik wel eens uit logeren ging dan was ze heel onrustig. Zeker toen ze steeds ouder werd. Ze heeft een lang bezoek van mij aan een vriendin aanzienlijk verkort. Ze gilde het hele huis bij elkaar op zoek naar mij. Bij thuiskomst zat ze al te wachten bij de deur.
In die huisjesvakanties is ze dus ook nooit weggelopen. Ze had het prima naar haar zin en ze hield wel van het avontuur. Ze wandelde vaak met ons door het bos en als ze het echt te ver vond dan ging ze terug naar het huisje en dan maar wachten dat wij terug kwamen. In het begin vond ik dat wel wat eng. Zou ze niet verdwalen? Nee, dat is nooit gebeurd. Toen ze heel oud was hebben we de vakantie thuis doorgebracht. Ze was heel vergeetachtig aan het worden en snel van slag.

Hoewel ze dus niet zo’n knuffelkat was ging ze naarmate ze ouder werd vaker bij me op schoot zitten. Aan het einde van haar leven gaf ze aan dit niet meer te willen en nam ze steeds meer afstand. Een aantal keren was ze flink ziek en hoewel daarna weer opgeknapt begon ik te merken dat ze geen fut meer had. We hebben haar laten inslapen en dat was heel heftig. We hebben haar daarna laten cremeren en dat was het dan.

Nou, niet dus. Vlak nadat ze was overleden moest ik post lopen. Dit is een bijbaan die ik meestal met plezier vervul en op die middag werd ik begroet door wel zoveel katten dat ik me hierover verbaasde. Toen ik thuiskwam van mijn dienst zat er een kat voor de deur die bijna sprekend op Grace leek. Het rouwproces om haar werd er enorm door verzacht. Ze is in februari overleden en tegen de tijd dat het zomer was en ik dacht dat ik haar zeker niet vergeten was, maar dat ik haar dood had verwerkt, kreeg ik bezoek van een jonge poes. Ze kwam om de haverklap naar binnen en als ik boodschappen ging doen dan wandelde deze poes gewoon mee.
Net als Grace zat ze op me te wachten en dan ineens was ze er niet meer. Dit heeft maanden geduurd en vooral met mijn jongste zoon hebben we heel wat verhalen gedeeld over ons leven met Grace. Dit moest kennelijk gebeuren want ik had toch een sterk gemis en mijn zoon ook. Na een tijdje was deze poes verdwenen om een zomer daarna nog 1 keer te verschijnen. Ja, we hadden Grace meer losgelaten en het was mooi zo.

In de periode dat Grace is overleden gaf ik telefonische consulten bij een telefonische hulplijn. Ik werd getroost door allerlei consulten waarin mensen ook hun dier moesten laten inslapen of net hadden verloren. Het was niet te filmen zowat. Dit was allemaal ter verwerking van het verdriet en als dankbaar zijn voor het leven met dit bijzonder dier. Ik heb mede door mijn eigen ervaringen veel mensen kunnen helpen met hun verwerking.

Ik werk in mijn praktijk met mensen die hulp nodig hebben bij het verwerken van allerlei ervaringen in hun leven en een dier is ook van harte welkom. Zij kennen net als mensen vaak diepe angsten en kunnen ook hulp gebruiken. Middels healing kan ik allerlei blokkades bij hen weghalen zodat ze vrijer door het leven kunnen gaan. Ook voor hen is er de liefde vanuit de kosmos. Zij zijn een troost en zielsmaatje voor veel mensen. Laten we niet vergeten hoe belangrijk dat is.

U kunt mij benaderen als uw dier bang is en hulp kan gebruiken. Het is mijn bedoeling dat ook dieren meegenomen worden in helingsprocessen. Ook zij mogen een beter leven hebben en genieten van het gezelschap van mensen en andere dieren.
Veel honden kunnen door allerlei omstandigheden bang zijn in de omgeving van andere honden. Zij hebben de ervaring van dreigend gevaar in hun lijf zitten en zijn enorm bang als ze een andere hond tegenkomen. Misschien kan ik u helpen als veel wat u al geprobeerd heeft niet voldoende helpt. Een kat kan ook angstig zijn en hun pijnen kunnen verminderd worden.

Kom langs en laten we zien wat er mag gebeuren.

Diety
29 juni 2013

naar boven