Diety Burry spiritueel therapeut
weblog

Jezelf niet meer als deurmat laten gebruiken.

Toen mijn kinderen nog heel jong waren kwam ik zeer regelmatig bij een homeopaat. In eerste instantie kwam ik voor mijn oudste kind. Hij is zeer gevoelig en had in die tijd veel last van zijn darmen. Al gauw kwam ik er achter dat ook ik van alles te verwerken had en ging ik regelmatig naar deze homeopaat voor gesprekken. In deze gesprekken werd het me duidelijk dat ik zeer veel waarde hechtte aan mijn omgeving. Nu was het niet zo dat ik precies deed wat mijn omgeving het liefst zag dat ik deed. Nee, dat was niet aan de hand. Als ik vond dat ik naar rechts moest gaan dan deed ik dat ook.
Ik kreeg echter wel te maken met opmerkingen, kritiek, beschuldigingen en wat nogal niet meer. Het was voor mij behoorlijk indringend om kritiek te krijgen op keuzes die ik maakte in mijn leven. Ik heb me in die tijd natuurlijk wel afgevraagd waarom dat zo bij mij binnen kwam maar kon er niet de vinger op leggen.

Jaren later toen mijn vader kwam te overlijden en ik inmiddels ook weer wat jaartjes ouder was kreeg ik steeds meer inzicht over hoe ik elke keer weer in een situatie kwam waarin er ronduit gezegd over me heen werd gelopen. Hoewel ik me echt wel bewust was dat ik dit ook liet gebeuren door niet op tijd Nee te zeggen had ik niet goed door hoe het bij mij werkte. Ik was erg geraakt door het feit dat mijn vader in een vrij korte tijd was komen te overlijden en dat ik van alles moest regelen was nog niet eens het punt. Het was meer dat ik echt emotioneel heel erg geraakt was door het gemis van zijn aanwezigheid. Tevens kwamen er allerlei herinneringen naar boven die niet altijd heel prettig voelden. Ik ervoer in mijn lichaam een enorme pijn die ik in de maanden daarna begon te leren ontcijferen. Ik had me in het leven heel veel aangepast aan wat er van mij werd verwacht en daardoor was ik ziek geworden. Dat werd me toen duidelijk door dit als een fysieke pijn te ervaren. Ik kreeg allerlei klachten in het gebied van mijn 1ste chakra. Ik ervoer de onveiligheid om mijn volledig te laten zien op deze aarde. In mijn jeugd was ik veel gepest om mijn grote gevoeligheid en kreeg ik nogal wat te verwerken door het feit dat mijn lieve moeder depressies kreeg. Om dit alles aan te kunnen ging ik mij heel erg aanpassen. Ik werd een echte ‘pleaser’.

Na het overlijden van mijn vader ging ik heel veel dromen. Er waren ook dromen bij waarin mijn vader mij hele duidelijke boodschappen gaf die me behoorlijk lieten ervaren dat ik over mijn grenzen liet gaan. Zo had ik een droom waarin ik door mijn vader werd verkracht. Nu is dat niet echt in mijn leven gebeurt, laat ik daar even duidelijk over zijn. Het ging er meer om dat ik er niet tegenin ging. Bij de derde verkrachting kwam ik pas in opstand en zei ik nog zeer voorzichtig dat ik niet door hem op deze manier benaderd wenste te worden en dan was de droom afgelopen. In een periode van een half jaar kreeg ik nog een aantal keren hiermee te maken en steeds vaker werd ik echt, echt heel erg boos en toen dat gebeurde hielden de dromen op. In mijn dromen had ik nu het antwoord gekregen hoe ik het beste kon handelen. In mijn dagbewustzijn moest ik dit echter ook gaan toepassen. Ik zat echter ook nog met heel veel verdriet en zo kwam ik bij een psycholoog terecht. Het was precies de juiste plek want na 1 gesprek kwam er naar voren dat ik veel te veel over me heen liet lopen en te weinig Nee zei op situaties die me teveel werden. De psycholoog tekende een weegschaal die helemaal uit balans was en in een 6 tal sessies hebben we gepraat over hoe dit voor elkaar te krijgen. Het principe had ik al snel door maar dan nog het toepassen.

Omdat ik deze les echt te leren had kreeg ik eigenlijk continu situaties aangereikt die hier mee te maken hadden. Keer op keer moest ik voelen en ervaren dat veel me echt teveel was. Ik ging voor het eerst echt ervaren hoe gevoelig ik eigenlijk wel niet was. Heel veel situaties die ik als normaal had geaccepteerd kon ik eigenlijk helemaal niet echt verwerken. Mij was al opgevallen dat toen mijn vader overleed, eigenlijk weinig mensen hier rekening mee hielden. Nu weet ik ook wel dat ik zelf mijn grenzen moet aangeven maar het was gewoon opvallend om te zien hoe alles maar gewoon door moest gaan in de ogen van een ander. Ik had mijn vader nog niet net laten cremeren of de stroom van of vriendjes mochten slapen, spelen en wat nogal niet meer bleef maar doorgaan. Hoewel ik had aangegeven dit even niet te willen leek dit velen helemaal niet bezig te houden. Keer op keer moest ik Nee zeggen en kreeg ik te maken met opmerkingen die niet helemaal op zijn plaats waren. Het werd me als snel duidelijk dat volgens velen het leven gewoon door moest gaan. Nu snap ik dit zelf ook wel maar ik had het niet over dat ik in een hutje op de hei wilde gaan wonen. Nee, ik wilde slechts gewoon wat tijd voor mezelf en ik had niet zo’n zin om kinderen van anderen over de vloer te hebben. Natuurlijk bleef ik over het algemeen ook nog rustig en een enkele keer werd ik wat minder aardig en soms was ik ronduit onhandig met mijn opmerkingen maar was het in ieder geval duidelijk dat ik geen behoefte had aan wat dan ook.

In een aantal gevallen kreeg ik te maken met ronduit groffe op- en aanmerkingen op hoe ik moest zijn. Dit deed me erg terugdenken aan mijn jeugd waarin het me duidelijk werd gemaakt hoe je werd benaderd als je anders was. Ik wist in die tijd helemaal niet dat ik een grote gevoeligheid had en veel kon ervaren waar anderen geen weet van hadden. Ik kon recht door mensen heenkijken en kon niet goed omgaan met alle oordelen over elkaar. Waarom mocht ik niet gewoon mezelf zijn. Wat was daar mis mee. In die tijd kwam ik er achter dat door mijn grote gevoeligheid ik zeer goed kon voelen hoe een ander zich voelde. Door hierop in te spelen kreeg ik veel mensen om me heen die me toch wel aardig vonden. Ik werd een echte ‘pleaser’. Dit had ik dan wel niet zo door maar het was wel zo.
Ik werd geaccepteerd doordat ik invoelde waar een ander mee zat en die persoon gaf ik dan de aandacht . Wat er toen  gebeurde is dat ik totaal vergat of ik dit wel allemaal aankon. Al die levensverhalen, al die problemen en vooral al dat luisteren ging ten koste van mezelf. Ik zei zelden Nee en bleef ook in de periode toen ik ME/CVS kreeg nog van alles voor anderen doen. Ik kreeg enorm veel kritiek op het feit dat ik ME/CVS had en om toch bevriend te blijven met deze mensen ging ik nog meer voor ze doen. Tot dat ik het helemaal niet meer kon opbrengen. Ik kwam totaal in de verdrukking maar ik was zo bang voor afwijzing.

Toen mijn vader was overleden kwam al die pijn los en omdat ik niet wist wat voor een pijn dit nou was kwam mijn vader mij in dromen verkrachten. Ik leerde te zien dat ik niks deed in het begin. Ik liet het gewoon gebeuren en toen ik door hele groepen mannen werd verkracht ging ik van me afslaan. Het werd zo erg dat ik in een droom mijn vader heb neergestoken. Mijn vader gaf me een groot compliment op deze actie. Wat ik eerst niet begreep. Ik zat er maar mee dat ik hem had neergestoken. Hij vertelde mij dat ik er meer mee moest zitten dat ik door verschillende mannen was verkracht. Het stond symbool voor hoe ik me in het leven gedroeg en dat ik beter voor mezelf mocht of beter gezegd moest gaan zorgen. In die periode daarna heb ik veel gehuild en heb ik veel situaties meegemaakt waarin ik veelal gespiegeld kreeg hoe ik naar mezelf keek.

Ik zag toen voor het eerst heel goed dat ik me als een deurmat liet gebruiken omdat ik te weinig  van mezelf hield. In het diepste keurde ik mezelf af omdat ik zo gevoelig was, omdat ik dikker was geworden, omdat ik zoveel moe was, omdat ik eenvoudig werk deed, omdat……….. Mijn innerlijke criticus was enorm aanwezig en ik had veel last van faalangst. Dat bleek steeds vaker naar voren te komen doordat ik een hele hoge bloeddruk kreeg. Die eerst uitgelegd werd als dat ik te weinig beweging kreeg en vast teveel zat weg te eten. Dit was helemaal niet het geval. Ik bewoog zelfs heel veel en at absoluut niet teveel. Ik was dan wel dikker geworden maar de opmerkingen hierover waren absoluut onjuist. Wat een pijn ging ik ervaren. Ik die altijd slank was geweest en altijd de controle hield over haar gewicht werd out of the blue dikker en tevens had ik een bloeddruk die veel te hoog was. Ik ging inzien dat ik van mezelf mocht leren houden. Dat ik op mocht houden met al die zelf-kritiek en dat een ieder die continu kritiek gaf op mijn uiterlijk ook de deur kon wijzen. Wat een opluchting. Ik kon er iets aan doen. Ik hoefde niet langer te blijven ervaren dat het leven, mijn leven zich alleen mocht manifesteren door zich aan te passen aan een ander. Nee, ik mocht gewoon zijn. Ik hoefde niet te kiezen voor zelf-kritiek. Ik kon ook liefdevol met mezelf omgaan. Ik kon ook alles in mezelf omarmen. Jaren van diepe pijnen van afwijzing door mezelf en door anderen mocht ik helen. Door. Gewoon alles in mezelf te accepteren. Door. Mijn innerlijk kind te omarmen en te beschermen vanaf die tijd. Ik ging heel veel Nee zeggen en hield nog maar weinig mensen over. Ik had gewoon geen zin meer in om alleen maar nodig te zijn voor al die problemen en aandacht. Ik ging leren dat als ik kan veranderen een ander dat ook kan. Ik ben niet verantwoordelijk voor een ander en vooral ging ik leren om te zien dat houden van jezelf geen egoïsme is. Het is noodzakelijk om werkelijk te leven en niet te overleven.

In onze samenleving wordt goed voor jezelf zorgen of opkomen voor jezelf nogal eens uitgelegd als egoïsme. Dit zal in sommige gevallen ook wel kloppen, maar hele sensitieve mensen mogen juist leren dat zij op de 1ste plaats komen i.p.v. op de zoveelste plaats. Jezelf wegcijferen is niet goed. Je laat jezelf dan enorm in de kou staan. Je neemt jezelf op momenten dat het echt nodig is niet serieus . Je zegt te weinig Ja tegen jezelf en te weinig Nee tegen anderen. Geloof me ik kan het weten. Een groot gedeelte van mijn leven heb ik gekozen om die ander meer aandacht te geven dan mezelf. Natuurlijk was die keuze grotendeels onbewust en naarmate ik bewuster werd was dit ook afgelopen. Dat ik fysiek eerst helemaal in de kreukels moest komen is jammer. Het heeft echter tijd gekost om uit te zoeken waarom ik zo deed en hoe dat te veranderen. Nu ik 57 jaar ben en sinds 3 jaar kan zeggen dat ik me niets meer aantrek van wat een ander vind is dat een overwinning. Wil niet zeggen dat ik geen pijn voel als mensen toch weer over mijn grens proberen te gaan. Het is echter niet zo dat ik ze geloof of dat ik nog langer extra mijn best ga zitten doen om aardig gevonden te worden. Ik heb liever dat ik zoals nu dan gewoon wegga of het gesprek op wat voor een manier dan ook stop zet. Ik probeer vriendelijk te zijn maar kan ook wel eens fel zeggen dat ik geen zin heb in zo’n opmerking. Tsja, er zijn mensen die me niet zo mogen of bang voor me zijn. Is dat nou zo erg. Het ligt eraan. Soms is het wel vervelend. Moeilijk om te ervaren. Toch. Ik zou nooit meer zover gaan dat ik mezelf in de kou laat staan. Ik houd teveel van mezelf. Het is het niet waard. Tenslotte wil ik graag mijn eigen kleur leven. Mijn eigen energie voelen en ben ik klaar met het aanpassen. Makkelijk was het niet. Dit alles is echter wel nodig geweest. Om gewoonweg. Mezelf te zijn.




naar boven