Diety Burry spiritueel therapeut
weblog

Bij mezelf blijven in een tijd waarin er sprake is van onrust.

De afgelopen week ben ik door allerlei ervaringen, emoties en gevoelens, overtuigingen heen gegaan. De weken daarvoor had ik via schaarse tv beelden al het één en ander vernomen over een virus wat in China begon en nu over de wereld aan het gaan was. Er kwam van alles voorbij over het hoe en waarom en dat had als resultaat dat ik me wat ging afzonderen toen in Nederland de eerste maatregelen getroffen werden. Toen ik de eerste dagen door een ietwat lege supermarkt liep  kon ik alleen nog maar heel bewust bij mezelf blijven. Ik praatte thuis wel met mijn partner over de situatie omdat dit ook ergens wel zo hoorde. Toch bemerkte ik ook dat als ik alleen had gewoond ik er waarschijnlijk weinig over had willen melden.

De eerste dagen had ik absoluut geen zin meer om ook maar iets erover te lezen. Ik ging net als velen met mij alleen naar de winkels en dan weer snel naar huis. Ik had geen zin om met mensen te praten. Hoewel ik dit dan ook weer niet helemaal kon vermijden omdat ik een partner heb die er van alles over ging lezen en dit wilde delen. Tevens heb ik een zoon die als verpleegkundige een aantal dagen daarna ingezet  zou worden op de corona afdeling in het ziekenhuis. Dus dan komt het wel heel dichtbij.

Het was voor mij ook niet zozeer de bedoeling om net te doen alsof er niks aan de hand was. Nee, dat kan ik niet omdat ik altijd wel interesse heb in wat mensen zoal beweegt. Nee, het was meer het overweldigt raken door allerlei verhaallijnen die mensen vertellen en ook wat er dan geschreven wordt. Op straat kon ik zien dat allerlei mensen in het begin nog met elkaar stonden te praten en je hoorde van een afstand al waar het over ging. De scholen zouden gaan sluiten en wat nu.....

Ik zag mensen angstig rondlopen met een sjaal voor hun mond en tegen hun kind zeggen vooral niet te dicht bij te komen. Dit weekend zag ik vooral veel mensen die de straat lekker opgingen. De zon scheen en daar wilde men van genieten. Er kwam een amber alert over vooral  goed op te letten dat mensen de afstand van 1.5 meter wel bleven navolgen. Ik zag van alles en ik kon niet ontkennen dat veel me doodop maakte. Doodop van wat eigenlijk vroeg ik me af.
Het maakte me benauwd om te zien dat we op sommige vlakken wellicht wat paniek gingen ervaren. Ik ben een zeer gevoelig mens en ik kon dat niet altijd goed buiten me houden. Tevens moest ik er ook wel iets mee want mijn leefgebied werd kleiner gemaakt. Nu heb ik daar an sich niet zoveel moeite mee omdat ik al jaren en jaren een ietwat  teruggetrokken leven  leef. Voor een buitenstaander kan dat er wat vreemd uitzien maar voor mij is dat een manier om het snelle leven aan te kunnen. Je zou eigenlijk kunnen zeggen dat ik een kloosterleven buiten de kloostermuren leef. Hoewel veel kloosterlingen het heel druk kunnen hebben met het brouwen van bier, ontvangen van gasten, verbouwen van groenten en fruit en wat al niet meer.

Ik leef dus een leven waarin ik doelbewust vele stappen heb moeten zetten om nog gewoonweg te kunnen leven . Ik ga niet op vakantie. Ik heb nog nooit een vliegtuig van binnen gezien en ik ga op tijd naar bed. Lees alleen datgene wat ik echt belangrijk vind en kijk wel tv maar dan vooral detectives of films of series waarbij ik flink kan lachen. Tevens houd ik erg van creatief bezig zijn. Voor kleding maken, engelen poppen en plaids haken vind ik erg fijn om te doen. Dus vervelen hoef ik me niet . Daardoor kan ik ook goed omgaan met het feit dat er nu van ons gevraagd wordt om afstand te bewaren.
Ik ben echter ook een mensen mens en kan oprecht genieten van een waardevol contact. Die ik gelukkig regelmatig heb. Dit komt doordat ik een praktijk heb en de mensen die mij bezoeken zijn vaak op zoek naar verdieping en dat levert genoeg gespreksstof op. Ook vind ik het fijn om naar mensen te luisteren. Ik geef vaak telefonische consulten en dan ben je niet gebonden aan afstand en dan spreek ik vaker mensen die in het noorden van het land wonen of helemaal in het zuiden. Kortom: ik heb contact met mijn medemens en dat doet me goed.

Gelukkig kan ik genieten van veel me-time en ik zou eerlijk gezegd ook niet anders willen. Dit zal niet voor iedereen te doen zijn en dat snap ik echt wel. Niet elke (gevoelig) mens is hetzelfde en kan genieten van dezelfde dingen. Dat is maar goed ook want het is juist ook het verschil in de mens wat het zo boeiend maakt om te leven. Dat wil niet zeggen dat ik me nooit eens ergens aan kan ergeren. Ik leef namelijk niet in een hutje op de heide en kan dus wel eens ervaren dat een ander, met een andere gedachtegang, me kan raken op momenten dat ik er niet op zit te wachten of dat het me totaal overweldigt. Hierbij heb ik geleerd om mezelf te accepteren voor mijn eventuele tekortkomingen, want die hebben we allemaal.

Als hooggevoelig mens kan ik van alles voelen en ervaren wat niet bij me hoort en dat is met tijd en wijle behoorlijk confronterend. Hoe hiermee om te gaan is niet zozeer een kunst geweest maar meer weer te herinneren wat het beste bij me past.
Hoe ga ik om met mensen die voor mij heftig binnen komen en wat doe ik dan op dat moment als dat gebeurt.
In veel gevallen hanteer ik de 5 minuten regel. Als mensen echt teveel doorgaan op een manier te praten die me echt helemaal overstuur maakt dan zorg ik dat ik zo snel mogelijk het strijdtoneel verlaat. Ik ga in ieder geval geen discussie aan omdat dat in het verleden wel gebleken is dat dat totaal niet helpt. Tevens raak ik van de leg waardoor ik zaken ga zeggen die niet prettig klinken voor een ander. Temeer omdat die ander vaak volop bezig is mij te overtuigen van iets wat me niet ligt. Op het moment dat ik bemerk dat ik hartkloppingen ga krijgen dan ga ik dus binnen 5 minuten ervoor zorgen dat ik weg kan gaan. Doe ik dat in elke situatie. Nou, nee. Het is afhankelijk van met wie ik ben. Kijk een gesprek met mijn partner dat vind ik belangrijker dan een gesprek met iemand die ik ontmoet op straat en die ik verder niet ken. Toch kan ik de 5 minuten regel ook toepassen bij mijn dierbaren omdat het gesprek na de rust inlassen vaak een hele andere wending krijgt. Ik ga dan vaak even in meditatie, maak mezelf helemaal leeg, wat me aardig lukt omdat ik dit al zo'n 30 jaar aan het oefenen ben en vooral zet ik mijn hart wagenwijd open door te voelen wat het gesprek met me deed. Wat ik voelde of niet wilde voelen en wat die ander nou voelt. Dit alles kan heel snel gaan omdat ik voluit de verbinding kan ervaren met een diep weten. Zo heb ik namelijk ook al jaren en jaren geleerd om vanuit mijn hoofd naar mijn hart te gaan.

Denk niet dat het altijd lukt. Ik kan ook wel eens verdwalen in een verhaallijn en gelukkig weet ik dan wel hoe hiermee om te gaan. Acceptatie is daarbij het sleutelwoord. Om niet helemaal vast te komen zitten in allerlei gedachten ga ik wel steeds vaker iets anders doen, want zo langzamerhand weet ik ook wel dat vastzitten niet prettig voelt en ook niet altijd hoeft. Ik ga dan iets met mijn handen doen en vandaar dat ik haken, kleding en poppen maken zo een fijne bezigheid vind.
Waarom doe ik dat. Ik heb geleerd om te zien dat alles wat je aandacht geeft gaat groeien. Dus als ik kies om meer rust in mijn hoofd te willen ervaren dat ga ik iets doen wat daarvoor zorgt. Piekeren daar kies ik niet meer voor. Dat heeft me nog maar zelden iets opgeleverd. Wat wel helpt is met tijd en wijle goed te ervaren wat ik voel en waarom ik dat voel. Dit is van meer waarde omdat ik dan ook kijk wat ik er eventueel aan zou kunnen veranderen. Zo kon ik jaren en jaren geleden wel eens onzeker zijn over mijn uiterlijk. Toen ik dieper ging schouwen waarom dat zo was kon ik voelen dat ik als kind vaak niet voldeed aan wat gangbaar was. Ik was nogal dromerig en was graag alleen. Vooral in mijn jonge jaren werd ik enorm hierom gepest en dit uitte zich vaak ook door kritiek te krijgen over mijn uiterlijk. Later in mijn leven kwam ik er achter dat ik dat voor een stuk verinnerlijkt had en dus geloofde dat er iets mis was met mij. Gelukkig kon ik het dus omkeren door dit niet meer te geloven. Het was slechts een overtuiging die voortkwam uit diepe pijnen. De pijnen ben ik aangegaan door te voelen en dat was soms moeilijk, maar ook absoluut helend.

In de laatste weken is er mede door de situatie ook nog meer  besef gaan groeien dat ik totaal geen controle heb over wat er nu gaande is. Ik kan er slechts voor zorgen om zelf rustig te blijven. Voor mij helpt het dan om mijn aandacht te verleggen en niet mee te gaan in de onrust die er ook is. Als dit niet lukt dan doe ik mezelf geen pijn door dit te moeten kunnen. Ik accepteer dit dan en kan eventueel ook aangeven aan een ander dat ik er genoeg van heb. Ik kan daar heel stellig in zijn omdat die ander dan maar wil blijven delen. Als het voor mij echter teveel is dan is dat maar zo.

Als je na het lezen van dit alles behoefte voelt om te praten. Dan is dit zeker mogelijk. Op dit moment telefonisch omdat de praktijk verder gesloten is wegens de maatregelen. Bel me op mijn telefonisch spreekuur en dan maken we een afspraak.

naar boven